Jesteś tu: Strona główna » Implanty

Chirurgia i implanty

Chirurgia stomatologiczna to nie tylko „wyrywanie” zębów. Celem nowoczesnej chirurgii jest ratowanie zębów z poważnymi zmianami chorobowymi, które jeszcze parę lat temu były po prostu usuwane. Dzięki rozwojowi innych dziedzin współczesnej stomatologii (takich jak protetyka czy endodoncja), udaje się utrzymać w jamie ustnej, nawet bardzo zniszczone zęby. Chirurgia jest chyba najmniej „lubianą” specjalizacją spośród wszystkich dziedzin leczenia naszego uzębienia. Dla wielu z nas, pierwszą myślą związaną z nią, jest bolesne „rwanie” zęba. Tymczasem ta „zła sława” chirurgii (na którą z resztą nie zasługuje) w dzisiejszych czasach to nieprawda. W dobie skutecznych znieczuleń, które są standardem przy usuwaniu zębów oraz nowoczesnych narzędzi do ekstrakcji, usunięcie zęba to praktycznie bezbolesny i krótki zabieg. Należy pamiętać, że ekstrakcje zębów są tylko jedną z metod postępowania w chirurgii stomatologicznej, a dodatkowo przeprowadzanym coraz rzadziej (mówimy o przypadkach znacznego zniszczenia zęba czy niektórych zmian patologicznych). Chirurgia dziś, to nie tylko ekstrakcje, ale także rozmaite zabiegi operacyjne w jamie ustnej i w jej bliskich obszarach. Priorytetem dla współczesnej chirurgii są działania, które w większości mają za zadanie zachowanie własnego zęba. Specjalność ta wspomaga także inne obszary stomatologii-endodoncję, protetykę, ortodoncję czy periodontologię. Stwierdzenie, że głównym celem chirurgii stomatologicznej jest usuwanie zębów, to tak, jakby powiedzieć, że chirurgia ogólna to tylko wycinanie narządów ciała. Warto pamiętać, że stomatolog - tak, jak każdy inny lekarz nie decyduje się na postepowanie chirurgiczne, jeżeli nie musi i nie wymaga tego stan kliniczny. Jedynie w sytuacjach, kiedy inne leczenie zawodzi-decyduje się na zabieg usunięcia zęba.

Usuwanie zębów

Rozpocznijmy od tego nieszczęsnego „rwania” zębów i zaznaczmy kolejny raz, że zabieg usunięcia zęba jest wykonywany naprawdę w ostateczności, tylko gdy nie ma już możliwości innego leczenia (zachowawczego, endodontycznego). Następną rzeczą, jaką należy zapamiętać na zawsze, to to, że nie ma ani odrobiny prawdy w stwierdzeniu: „Bolał mnie ząb- to wyrwałem”. Istnieje wiele wskazań do usunięcia zęba, jednak sam ból nie jest wystarczającym uzasadnieniem. Najczęściej o ekstrakcji zęba decydują: bardzo zaawansowane stany chorobowe, urazy mechaniczne zębów lub wskazania ortodontyczne. Trzeba zdawać sobie sprawę z tego, że usuwając zęba, tracimy go raz na zawsze. Powoduje to nie tylko brak w uzębieniu, ale także rozpoczyna szereg pojawiających się w przyszłości zaburzeń całego układu żucia (w postaci przesuwania sąsiednich zębów czy zaniku okolicznej kości).

Pamiętajmy o przestrzeganiu paru zaleceń (takich jak: nie spożywanie gorących posiłków, unikanie płukania jamy ustnej czy okresowe zaprzestanie palenia tytoniu) bezpośrednio po ekstrakcji zęba. Pozwoli to na prawidłowe wygojenie się rany pozabiegowej i uniknięcie pojawienia się nieprzyjemnego powikłania w postaci tzw. suchego zębodołu. Jest to miejscowy stan zapalny rany poekstrakcyjnej, powstały w wyniku utraty skrzepu z gojącego się miejsca. Pojawienie się mocnych dolegliwości bólowych około 2-3 dni po usunięciu zęba, powinno skłonić nas do wizyty u lekarza dentysty. Stomatolog po dokładnym zbadaniu miejsca, przepłucze je a następnie założy leczniczy opatrunek do zębodołu.

Usuwanie ósemek

Zdarza się, że powodem ekstrakcji jest tzw. zatrzymany ząb. Dotyczy to najczęściej ósemek, czyli zębów mądrości. Ząb zatrzymany to ząb, który z jakiegoś powodu, zamiast wyrosnąć przez dziąsło jak inne zęby, pozostał w tkance kostnej szczęki lub żuchwy. Może być on całkowicie otoczony ze wszystkich stron kością lub tylko częściowo tak, że fragment korony jest widoczny w jamie ustnej. W niektórych przypadkach zdarza się, że zatrzymane ósemki wrastają poziomo w kość lub w sąsiednie zęby. U pewnej grupy pacjentów, zatrzymane ósemki zwykle nie powodują poważnych dolegliwości, bywa jednak, że stają się one powodem powstawania stanów zapalnych, torbieli czy stwarzają trudności w zachowaniu prawidłowej higieny.

Wskazaniami do chirurgicznego usunięcia zęba zatrzymanego są utrzymujące się dolegliwości, takie jak: uciążliwe bóle, nawracające stany zapalne, utworzenie torbieli czy ucisk na sąsiadujący ząb, powodujący jego niszczenie.

Przed planowanym zabiegiem wskazane jest wykonanie tzw. pantomogramu, czyli zdjęcia rentgenowskiego wszystkich zębów i struktur szczęki i żuchwy na jednym obrazie. Na tej podstawie stomatolog ustala pozycję i ułożenie zatrzymanego zęba.

Leczenie torbieli

Torbiel korzeniowa to patologiczna zmiana w kości szczęki lub żuchwy. Powstaje na skutek długotrwale toczących się zaawansowanych procesów zapalnych w okolicy korzeni zębów. Jej rozwój początkowo przebiega bezobjawowo, przez co często bywa wykrywana przypadkowo podczas kontrolnego zdjęcia rentgenowskiego. Dalszy wzrost może powodować dolegliwości bólowe oraz pojawienie się wewnątrzustnego wygórowania na szczęce lub żuchwie. Mniejsze torbiele często udaje się wyleczyć dzięki odpowiednio wcześnie przeprowadzonemu leczeniu endodontycznemu przyczynowego zęba. Większe torbiele natomiast, wymagają już interwencji chirurgicznej, która zwykle łączy się z resekcją korzenia zęba (czyli usunięcia samego wierzchołka korzenia) a czasem także i jego ekstrakcją (czyli usunięcia całego zęba). Rozwijająca się torbiel, „zjada kość” a więc powoduje ubytek w kości, który po wyłuszczeniu torbieli zwykle wypełnia się materiałem kościozastępczym, mającym na celu odbudowę zdrowej tkanki kostnej .

Resekcja wierzchołka korzenia

Wskazaniami do resekcji zębów są wszelkie zmiany patologiczne w okolicy wierzchołka korzenia zęba, które nie poddają się leczeniu endodontycznemu. Mogą to być złamania przywierzchołkowe korzenia, torbiele, nie gojące się zmiany zapalne a także złamane narzędzia czy inne trudne sytuacje powstałe podczas leczenia kanałowego. Resekcja to właśnie zabieg, który ma na celu wyeliminowanie przyczyny tych dolegliwości, unikając przy tym usuwania całego zęba. Zabieg ten wykonywany jest przede wszystkim w przypadku zębów jednokorzeniowych.

Podczas resekcji usuwany jest jedynie ten fragment korzenia, wokół którego znajdują się zmiany patologiczne. Cały zabieg przebiega w znieczuleniu miejscowym, dzięki czemu jest on komfortowy i bezbolesny dla pacjenta. Podczas resekcji chirurg nacina dziąsło w okolicy korzenia, odsłania kość a następnie usuwa zapalnie zmienioną tkankę łącznie z wierzchołkiem korzenia oraz wypełnia korzeń specjalnym materiałem, zabezpieczając go w ten sposób przed ponownym wtargnięciem bakterii i powstaniem na nowo stanu zapalnego. W celu pobudzenia odnowy tkanki kostnej, powstały ubytek wypełnia się dodatkowo materiałem zastępującym kość. W ciągu paru miesięcy miejsce po usuniętej części korzenia zęba wypełnia się nową, zdrową tkanką kostną.

Hemisekcja to zabieg zbliżony do resekcji. Wykonuje się go w zębach wielokorzeniowych w przypadku, gdy niemożliwe lub nieskuteczne jest leczenie kanałowe. Jest to wycięcie korzenia wraz z częścią korony zęba, a następnie protetyczna odbudowa brakującej części zęba.

Inne zabiegi chirurgiczne

Chirurgia stomatologiczna wspomaga także inne dziedziny stomatologii. Zabiegi chirurgiczne na śluzówce jamy ustnej (periodontologiczne) to głównie różnego rodzaju kiretaże. Polegają one na dokładnym oczyszczeniu patologicznych zmian i zanieczyszczeń ze ścian zęba, które znajdują się pod dziąsłem. Najważniejszym celem kiretażu jest doszczętne usunięcie przyczyn stanu zapalnego oraz odbudowa nowego, zdrowego nabłonka, dzięki czemu ząb ponownie jest sztywno umocowany w kości. Chirurgia stomatologiczna zajmuje się także korektą wędzidełek języka czy warg. Wędzidełka to pasma śluzówki, które przy nieprawidłowym przyczepie, zaburzonej grubości czy długości mogą przyczyniać się do powstawania różnego rodzaju problemów stomatologicznych. Nierzadko stają się one powodem wad zgryzu, cofania się dziąseł, kłopotów z wymową czy utrzymaniem higieny. W celu eliminacji problemu wykonuje się niewielki zabieg podcięcia lub plastyki wędzidełka. Przeprowadza się go w znieczuleniu miejscowym, jest więc zupełnie bezbolesny.

Bez udziału chirurgii, w niektórych przypadkach niemożliwe stałoby się przeprowadzenie właściwego leczenia stomatologicznego. Często różnego rodzaju patologie w jamie ustnej (narośla, wygórowania kostne) uniemożliwiają prawidłowe wykonanie i utrzymanie protezy zębowej. Chirurdzy ponadto, przy współpracy z lekarzami ortodontami, potrafią skorygować nasz zgryz, wprowadzając do łuku zatrzymane czy nieprawidłowo ustawione w kości zęby. Warto więc pamiętać, że chirurgia nie wiąże się tylko z „wyrywaniem” zębów, ale w dzisiejszych czasach jest drogą pozwalającą na korektę nieprawidłowości w jamie ustnej oraz coraz częściej, to właśnie ona staje się możliwością na zachowanie własnych zębów.

Wstęp do implantologii

Najnowocześniejszą metodą przywrócenia estetyki uśmiechu i funkcji uzębienia w przypadkach braków zębowych jest implantologia. Nie dość, że jest to metoda najbardziej innowacyjna to dodatkowo przewyższająca swoimi zaletami inne sposoby zastąpienia braków w uzębieniu. Implanty odtwarzają wygląd i funkcjonalność naturalnych zębów. Co więcej, są odczuwane przez pacjenta jak własne uzębienie. Implanty są doskonałym rozwiązaniem zarówno przy braku jednego zęba, jak i mnogich ubytków w uzębieniu. Dodatkowo nie wymagają opracowywania (szlifowania) własnych zębów, tak to ma miejsce w przypadku zastosowania mostów protetycznych. Dzięki odtwarzaniu w niemal identyczny sposób działania własnych zębów, wyeliminowane zostają problemy z niedokładnym dopasowaniem uzupełnienia protetycznego czy utrzymaniem higieny. Ponadto nie istnieje ryzyko wad wymowy ani trudności w jedzeniu. Należy zaznaczyć, że implanty są rozwiązaniem bardzo trwałym. Przy odpowiedniej higienie jamy ustnej i regularnym wizytom kontrolnym mogą przetrwać w jamie ustnej przez całe życie pacjenta.

Co to jest implant zębowy

Implant jest to niewielka śruba, która umieszczona w kości, zastępuje korzeń zęba. Do jego wykonania wykorzystywany jest tytan. Jest to pierwiastek całkowicie biokompatybilny, czyli organizm traktuje go jako swoją część a nie jako obcy materiał. Dzięki temu dochodzi do trwałego połączenia implantu z otaczającą tkanką kostną (zjawisko osteointegracji). Tworzy się stabilne i w pełni naturalne podparcie dla przyszłej korony. Dodatkowo tytan jest bardzo wytrzymałym materiałem, który z łatwością znosi wszelkie obciążenia, jakim poddawane są zęby.

Implant jest osadzany w kości w taki sposób, że staje się on niewidoczny w jamie ustnej. Jest on podstawą dla przyszłego uzupełnienia protetycznego (protezy, korony lub mostu).

Oprócz śruby implant składa się także z łącznika, czyli części porcelanowej lub tytanowej, która gwarantuje stabilne połączenie pomiędzy implantem, a koroną.

Jak przebiega leczenie implantologiczne

Najważniejszym warunkiem decydującym o możliwości wprowadzenia implantu jest wystarczająca ilość kości. Śruby muszą być dobrze umocowane w tkance kostnej, dlatego bardzo istotna jest zarówno jej ilość jak i jakość. Dlatego, przy planowaniu leczenia implantologicznego, stomatolog wykonuje badania radiologiczne, które umożliwiają dokładną ocenę warunków kostnych w obrębie szczęk. W przypadkach, kiedy ilość kości jest niewystarczająca do przeprowadzenia implantacji, musi być ona poprzedzona zabiegiem chirurgicznym: augmentacją kości lub podniesieniem dna zatoki szczękowej. Są to zabiegi polegające, w ogólnym uproszczeniu, na wprowadzeniu materiału odbudowującego tkankę kostną, dzięki któremu możliwe stanie się osiągnięcie satysfakcjonującego efektu leczenia, czyli stabilnego, mocnego osadzenia śruby implantu.

Zabieg implantologiczny składa się jakby z dwóch części. Pierwsza z nich- część chirurgiczna, polega na umieszczeniu w kości śruby. Może wzbudzać to pewien strach, jednak cały zabieg jest dość krótki oraz w pełni bezbolesny. Ponadto pamiętajmy, że jest to rozwiązanie, które umożliwia odzyskanie komfortu, dorównującemu jedynie własnemu uzębieniu.

Zabieg chirurgiczny może również przebiegać w dwojaki sposób, zależnie od decyzji chirurga: jednoetapowo, czyli w czasie jednego zabiegu umieszczone zostają wszystkie części implantu (śruba, śruba gojąca oraz łącznik) lub dwuetapowo, kiedy podczas pierwszego zabiegu zostają umieszczone śruby które następnie zostają zaszyte pod dziąsłem. Po paru miesiącach przeprowadzany jest kolejny zabieg polegający na odsłonięciu implantów i założeniu śrub gojących. Po części chirurgicznej kluczowe jest utrzymanie perfekcyjnej higieny, delikatnie oczyszczając okolicę implantu.

Drugą częścią zabiegu implantologicznego jest odbudowa protetyczna. Po umieszczeniu implantu, ostatnim etapem poprzedzającym już tylko radość i zadowolenie z nowego zęba, jest wykonanie i zamocowanie uzupełnienia protetycznego. Mogą to być pojedyncze korony lub w przypadkach większych braków-mosty protetyczne. Przy rozległych brakach zębów wykonuje się częściową lub całkowitą protezę opartą na implantach.

Cały proces leczenia implantologicznego trwa niekiedy kilka miesięcy, ale pamiętajmy, że problem braków w naszym uzębieniu zostaje rozwiązany raz na zawsze, odtwarzając przy tym niemal fizjologiczne warunki oraz pełną estetykę jamy ustnej.